Wintervakantie Sallatunturi van 27 januari tot 3 februari 2008

Zondag 27 januari 2008


Click for more pictures

Op zondagochtend 27 januari zijn we eindelijk (het was al 5 maanden geleden) weer naar mijn beloofde land vertrokken. Voor de 7de keer naar Lapland, voor de 5de keer met bestemming Salla. We zijn net als afgelopen zomer naar Rovaniemi gevlogen, van waaruit dit keer per bus koers zou worden gezet richting Sallatunturi. Het was een aangename vlucht met bijna altijd heldere luchten waardoor het uitzicht op het onderliggende land perfect was. In deze heldere lucht hadden we boven Zweden wel even last van turbulenties, maar het stelde weinig voor. Opvallend was het enorme gebrek aan ijs boven de Botnische Golf. Je kon mooi zien hoe ijsvlakken door dooi tijdens deze bijzonder zachte winter losgeraakt waren en lichtjes afdreven. (situatie ijstekort eind februari 2008)

Bij het naderen van Rovaniemi werd duidelijk dat de bomen er mooi wit besneeuwd en berijpt bijstonden als gevolg van de forse sneeuwval in de week voordien en de mist van de voorbije dagen. Dit zorgde voor prachtige taferelen terwijl de zon langzaam onderging. In Rovaniemi was het -12C, maar bij een heldere hemel en windstille omstandigheden was die temperatuur bezig aan een vrije val richting -25C. Na een busrit van een dikke 2u volgde het blije weerzien met de vrienden uit Salla in het rendierpark en een introductie over de activiteiten en weetjes voor de komende week. De temperatuur was in Salla inmiddels gezakt naar een -21C. Vervolgens zijn we de sleutels van onze bungalows gaan afhalen bij de receptie van Tuvat. Tijd voor het uitpakken was er niet, we hadden immers grote honger na de lange reis. We zijn dan ook meteen samen met de meegereisde vrienden een eerste poropiza (met rendiervlees) gaan eten in de blokhut naast de skipiste. Samen met de eerste Lapin Kulta natuurlijk.

Na het eten zijn we dan rechtstreeks naar onze vertrouwde uitkijkpost bij het caravanpark getrokken, waar ik al vlug zag dat het prijs was: noorderlicht!!! Uiteraard was ik reeds voorzien van statief en camera omdat de omstandigheden ideaal waren. We werden tijdelijk getrakteerd op een prachtige show met vrij beweeglijk poollicht dat om het actiefste moment tot zo'n 45 boven de horizon steeg. Toen de activiteit afnam vanwege een ongunstige orintatie van het interplanetaire magnetisch veld (positieve Bz) zijn we er nog eentje gaan drinken in de pub. Kort nadat we rond 23u45 waren buiten gekomen leefde de activiteit weer eventjes behoorlijk op (negatieve Bz) en toonde het poollicht zich nu als een statische groene boog. De vakantie kon gewoon niet beter beginnen, dit hadden we al gehad. Tegen dat we gingen slapen vroor het zo'n 25 graden, meteen het koudste moment van onze vakantie. De volgende dag bleek dat wij de enigen waren die de show hadden gezien. Niet vreemd als je weet dat we niets aan het toeval overlaten en dagelijks de noordelijke horizon hebben afgespeurd, zelfs geduldig wachtend tijdens bewolkte periodes. Daarbij de belangrijkste waargenomen parameters die van invloed zijn voor een poollichtdisplay monitorend via WAP op onze GSM's. Je moet er iets voor over hebben en vroeg of laat wordt je beloond.


Click for more pictures

 

Maandag 28 januari 2008


Click for more pictures

Op maandagochtend zijn we met kleine oogjes bij een temperatuur van ongeveer -20C meteen de Sallatunturi op getrokken omdat het zo prachtig helder vriesweer was, ideaal voor indrukwekkende vergezichten tussen de besneeuwde en berijpte bomen. Daarvoor moesten we wel even onze kuiten pijnigen langs de steile flanken van de Sallatunturi. Het was gewoonweg adembenemend daarboven, en in dit geval zeggen foto's veel meer dan woorden. Alweer een topmoment. Het was nu dat ik mijn kerstkaarten moest schieten want voor dinsdag stond er een storm in combinatie met zachtere temperaturen net onder het vriespunt op het menu. De ervaring leerde me dat het dan gedaan is met de rijp en dat veel sneeuw uit de bomen zou waaien.

In de namiddag stond dan weer de traditionele rit per sneeuwscooter richting top van Ruuhitunturi geprogrammeerd. Voor het eerst in 4 jaar eens geen wolken daarboven, dus ook beter fotografeerweer dan de voorbije jaren. In het westen kwamen wel de eerste wolkensluiers opzetten, de voorste begrenzing van een zwakke sneeuwstoring die vooral veel wind en zachte temperaturen zou meebrengen.


Click for more pictures

 

Dinsdag 29 januari 2008


Click for more pictures

Op dinsdagochtend bedroeg de temperatuur nog nauwelijks -1C. We zijn toen opnieuw onder een stralende hemel gaan wandelen, dit keer richting rendierpark samen met Laurent en Stephanie. Die -1C maakte dat we het onderweg al snel te warm kregen waardoor de handschoenen een overbodig artikel werden. Na de tocht van ongeveer 4km hoorden we bij het naderen van het rendierpark de husky's luid huilen, een teken dat ze klaar stonden voor vertrek.Ik blijf het prachtige dieren vinden, erg fotogeniek ook. Vooral de honden met 2 verschillende oogkleuren zijn intrigerend.


Click for more pictures

We zijn dan naar de lavu (half open schuilhut) bij het meer aan de achterkant van het park gewandeld om daar even te rusten en ons te verwarmen bij een zelfgemaakt knetterend vuurtje. Hadden we nu maar worstjes bijgehad he! Op dit meer hadden we trouwens afgelopen zomer nog gevist in een roeiboot bij 20C.
Op dit meer hadden we een half jaar geleden nog gevist per roeiboot. Op de terugweg mochten we nog even wat rendieren voederen, iets wat Stephanie vanwege haar eerste laplandbezoek nog nooit had gedaan. Uiteraard was de rotverwende Lordi ook weer van de partij. Daarna zijn we nog even een kijkje gaan nemen in het museum, met vooral oog voor de opgezette dieren zoals rendieren, wolven, arend, lynx en veelvraat. De terugweg hebben we dan via een sneeuwscooterpad van 5km afgelegd, waarna we blij waren toen we in onze bungalows bij ene gezellig haardvuur in onze zetel konden ploffen.

De avond werd zoals gewoonlijk afgesloten met enkele biertjes in de pub en tussendoor natuurlijk vele vergeefse blikken richting noorden. Bij het slapengaan vroor het nog steeds maar enkele graadjes.

Woensdag 30 januari 2008


Click for more pictures

Woensdag zijn we dan bij een temperatuur rond -6C  met de sneeuwscooters naar de grens met Rusland op het Onkamo-meer gereden. Inmiddels voor de 4de keer, maar deze tocht door de besneeuwde bossen en over de bevroren meren blijft gewoonweg de moeite waard. Opvallend dit jaar was wel het feit dat er op open plekken nog nauwelijks sneeuw in de bomen hing. Ook in Lapland heeft de zon bij lichte vriestemperaturen voldoende kracht om sneeuw uit de bomen te branden, daarbij geholpen door de windvlagen. Maar dankzij die zon konden we ook die dag weer ver kijken. Tenminste als je niet pal richting zon reed, want zonder zonnebril was het vaak erg moeilijk rijden en bijna onmogelijk om de scooter voor je in het oog te houden. Iets om een volgende keer zeker aan te denken, die zonnebril. Maar de oude Sallatunturi, op het grondgebied van Rusland, had ik nog nooit zo goed kunnen bewonderen.

Na de korte stop op het meer ter hoogte van de neutrale zone aan de grens zijn we een kilometer of 5 verder gereden. Daar hebben we temidden van de nog deels besneeuwde bomen een open vuur gemaakt en genoten van een heerlijke picknick waarbij uiteraard de overbekende worstjes niet mochten ontbreken. Als je honger hebt is alles lekker ja, maar die worsten smaken me elk jaar beter moet ik bekennen.


Click for more pictures
 
 

's Avonds was het dan weer piza-tijd waarna we het in gezelschap van Bart nog heel gezellig hebben gemaakt. Echter opnieuw geen spoor van noorderlicht te bespeuren vanwege een zwaar bewolkte hemel waaruit nu en dan wat vlokjes vielen. Boven die wolken was er vast en zeker noorderlicht volgens de gegevens die we via WAP binnenhaalden, jammer maar er was dus ruim voldoende afleiding. :)

Donderdag 31 januari 2008


Click for more pictures

Op donderdag zijn Iris en ik onder ons tweetjes naar het rendierpark gewandeld om er te gaan ijsvissen. .
We zijn zoals gewoonlijk te voet langs het sneeuwscooterpad getrokken. Het vroor weer 12 graden die ochtend, niet te koud dus. Voor het ijsvissen is het beter ook niet te koud omdat je lang stilstaat en je handen snel afkoelen wanneer je een vis hebt gevangen en moet terugzetten. Onderweg zagen we weer vele sporen van oa. hazen en vossen. Zo kwamen we ook uit bij een plek waar een vos een lekkere haas gevangen en verorberd had. Ja, dat is de wet van de natuur natuurlijk.


Click for more pictures

Bij het park hebben we dan eerst het nodige gerief opgepikt om vervolgens naar het meer achteraan in het park te trekken, een goeie 2km verderop. Daar hebben we dan eerst gepicknickt bij de lavu (we waren er goed op voorzien dit keer) waarna we om de beurt zijn gaan vissen. Iris had natuurlijk weer het meeste succes, en ving na luttele minuten al haar eerste vis. Later zouden er nog 2 volgen. Zelf had ik wat minder geluk... of techniek.

Rond een uur of 4 zijn we dan weer ons visgerief gaan terugbrengen, en we hadden het geluk om er Passu aan te treffen. Hij trakteerde ons op een lift naar onze bungalow en dat was zeer welkom omdat we anders krap in tijd kwamen om ons klaar te maken voor de Lapse avond. Die meest uitgebreide maaltijd van onze vakantie met allemaal typische Lapse gerechten wilden we absoluut niet missen! Passu en Pasi waren van dienst en maakten er weer een leuke bende van. De uitleg over een aantal typische Lapse gebruiksvoorwerpen die tussendoor gegeven werd hadden we na al die jaren al wel gehoord, maar het blijft gewoon aangenaam om ernaar te luisteren vanwege de droge Finse humor. En de gezangen zorgden af en toe voor nog wat meer wat leven in de brouwerij, al hadden we dit jaar wel een erg brave groep.

Toen we rond 21u terug bij onze bungalows aankwamen zagen we dat er nu en dan een paar kleine gaten in de bewolking kwamen. Met de poollichtactiviteit zat het snor, dus werd er elke 5 minuten een blik naar de hemel geworpen. En ja hoor, een half uurtje later kwam er een klein opklaringsgebied voorbij waardoor we eventjes konden genieten van onze 2de noorderlichtwaarneming van deze vakantie. Helaas trok de hemel weer snel definitief dicht. Maar dit hadden we toch ook weer gehad!

 

Vrijdag 1 februari 2008

En zo zijn we met de snelheid van een komeet alweer bij vrijdag beland. De temperatuur schommelde weer rond een -7C. Bovendien waaide er een stevige wind. Die dag stond de nature trip in de buurt van het rendierpark op het programma. We hadden deze trip al een keer gedaan 2 jaar geleden, maar vanwege de leuke activiteiten in de prachtige natuur hadden we ons toch nog een keertje ingeschreven. Zo gingen we tijdens het eerste deel een stuk wandelen met sneeuwschoenen. We kwamen toen opnieuw voorbij de prachtige waterval, of moet ik zeggen ijsval, met gigantische ijspegels. Indrukwekkend en adembenemend mooi!


Click for more pictures

Nadat we rendierburgers en worsten gegrild hadden in een kota gingen we weer ijsvissen. Voor ons was dit dus ook al niets nieuws en Iris kroonde zich weer tot de kampioen. Iris, Pieter, Chris en ik zijn uiteindelijk als enige overgebleven op de vijver. De rest was al vrij snel warmere oorden opzoeken. Ook de gidsen hielden het eerder voor bekeken omdat ze wisten dat ze ons gerust alleen konden laten. De wind voelde dan ook erg guur aan, maar daar laten wij ons niet door kennen natuurlijk. Ik moest en zou zo'n stomme vis uit dat water halen! Uiteindelijk hebben we de haak dan ook maar aan de haak gehangen. Er scheelde opnieuw toch echt iets aan mijn lijn hoor...

's Avonds zijn we dan met z'n allen naar de blokhut langs de rode piste gegaan om samen met de gidsen van het rendierpark een optreden van een ouwe rocker, wereldberoemd in Lapland, bij te wonen. Toen iemand van onze groep tijdens het optreden kwam melden dat er poollicht was, en de toeristen massaal naar buiten trokken om te genieten van dit fascinerende verschijnsel, keken de locals naar verluid wel erg vreemd op. Ik voelde me ook een beetje schuldig tegenover de band, maar poollicht krijgt nu eenmaal mijn prioriteit tijdens die 7 kansen die ik krijg tijdens de vakantie. Later op de avond zijn we dan naar de pub getrokken. Daar was het gezellig druk, nog nooit zoveel volk gezien op het late uur (het was al voorbij middernacht). Op aandringen van Hannu ben ik dan nog een handtekening gaan vragen aan de drumster Riina van de Stalingrad Cowgirls, een punck/rock band bestaande uit 3 meiden uit Salla die het afgelopen jaar is doorgebroken in Finland. Volgend jaar zouden ze onbereikbaar zijn volgens Hannu... We gaan er hier wellicht ook nog van horen.

 

Zaterdag 2 februari 2008

Zaterdag zijn Iris en ik onder een zwaar bewolkte hemel met Passu naar de Ruuhitunturi getrokken. Per scooter en slede reden we eerst naar de voet, waarna we met sneeuwschoenen omhoog trokken. De scooter met spullen bleef onbeheerd achter, maar dat kan nu zonder problemen in de Lapse natuur. Met een -6C was het opnieuw niet echt koud, en anders dan bij het ijsvissen had dat vandaag wel gemogen. Sneeuwschoenwandelen is een behoorlijk zware inspanning waardoor je het al snel te warm krijgt wanneer je te dik gekleed bent. Een -20C lijkt me daarom meer aangewezen. Het was een hele mooie tocht die bij een heldere zonnige hemel nog mooier zou zijn geweest, maar dat is dan maar voor volgende keer zeker? :-) Awisselend liepen we voorop omdat de eerste de zware taak had om een pas te effenen door de diepsneeuw. Onderweg kreeg in het bericht uit Belgi dat er daar plaatselijk ook enkele centimeters sneeuw lag. Bij ons op de Ruuhitunturi lag echter exact 1 meter sneeuw, het betere werk zeg maar.


Click for more pictures

Nadat we de top bereikt hadden heeft ieder zijn eigen weg naar beneden gezocht. Passu moest ons af en toe bijsturen in de richting van de scneeuwscooter want het was natuurlijk de bedoeling dat we die terugvonden. Onze lunch was namelijk aan boord van de slede. (de scooter zelf was natuurlijk bijzaak) Na toch wel eventjes zoeken vonden we tot mijn opluchting alles terug en konden we op weg naar de lavu in het rendierpark. Ons vast picknick-plekje inmiddels. Passu had lekkere boterhammen voor ons gemaakt, en aan rendierburgers, worsten, koffie en bessensap ontbrak het ons ook niet. Daarna zijn we nog met de slee naar het beste plekje op het meer gebracht voor een uurtje ijsvissen. Dit keer had ik blijkbaar wl goed gerief en ik ving dan ook meteen een mooie forel. Oef, de eer was gered!
Tijdens het vissen kreeg Passu ook nog een oproep van Upi met de vraag of wij de rendieren konden voederen vooraleer het rendierpark te verlaten. Normaal moet je hier als toerist ook nog eens voor betalen, maar in dit geval was Passu blij met onze hulp. Wij zijn dan ook geen toeristen meer volgens Passu...
Zo werd dan ook deze mooie dag afgesloten, en was het moment aangebroken om afscheid te nemen van Passu. Onze goede maar helaas ook verre vriend.

's Avonds zijn we dan in het gezelschap van Bart nog een aantal laatste Lapin Kulta's in de pub gaan drinken. En ook nu volgde dus weer een afscheid van een verre vriend. We hebben nog gewaakt in de hoop van een laatste glimp van het poollicht op te kunnen vangen, maar tevergeefs.

Zondag 3 februari 2008

Zondagochtend was het dan weer zover. De ergste ochtend van de vakantie, de ergste ochtend van het jaar misschien zelfs. De ochtend waarvan je wist dat hij zou komen, waar ik de hele vakantie naar heb afgeteld wanneer ik wakker werd. Eerst is het nog veilig veraf en heb je nog zoveel moois op het programma staan. Maar in zo'n geweldige week vliegen de dagen veel te snel voorbij en is die vervelende dag toch z snel daar. Het gevoel te beseffen dat je straks naar huis moet nadat je zolang naar deze geweldige reis had uitgekeken en terwijl je nog lang niet uitgekeken bent, is heel erg pijnlijk.
Nadat we de koffers hadden gepakt zijn we bij wijze van afscheid nog een laatste rondje gaan wandelen in Sallatunturi.


Click for more pictures

Om half twaalf pikte de bus ons op voor enkel ritje naar Rovaniemi airport. In Rovaniemi wachtte ons een even stralende hemel als bij aankomst. En net zoals bij onze aankomst was het -12C, de cirkel leek nu helemaal rond. Omdat we nog ruim op tijd waren zijn we nog een wandeling gaan maken aan de achterkant van de luchthaven, waar je, anders dan bij ons, meteen in de vrije natuur zit. 

Om 15u30 stegen we dan op met als bestemming het grijze grauwe en alles behalve gezellige Amsterdam. Het contrast met Lapland wanneer je daar weer voet aan grond zet en je weg moet zoeken op de luchthaven is schokkend. Om maar te zwijgen van de lange autorit naar Belgi via de A2. Ons sprookje was weer voorbij. Maar het is de bedoeling dat er nog vele nieuwe afleveringen volgen. Salla heeft een bijzondere plaats in ons hart.

Thanks to everybody who contributed to this perfect week in Lapland: Our friends who joined us to Sallatunturi and some nice people we first met, but also our friends from Salla!!! See you later!!!

Hei hei

Ruben ja Iris